نوشتههای کوتاه، بیشترشان دربارهٔ چیزهای کوچک.
۲۸ اردیبهشت
در پنج سال گذشته شش اپلیکیشن یادداشتبرداری را جدی امتحان کردهام. هر بار چند ماه منظم بودم و بعد رهایش کردم. مدتی فکر میکردم مشکل از اپهاست و دنبال بعدی میگشتم.
نبود.
هر کدام از آن اپها یک ساختار به من پیشنهاد میکردند: پوشه، برچسب، لینک بین یادداشتها، قالب. و من وقتم را صرف مرتب کردن ساختار میکردم به جای نوشتن. مرتب کردن حس بهرهوری میدهد بدون اینکه بهرهوری باشد، و این دقیقاً چیزی است که آدم وقتی نمیخواهد فکر کند به آن پناه میبرد.
دفترچهٔ کاغذی هیچ ساختاری پیشنهاد نمیکند. فقط صفحهٔ بعدی را دارد.
آن فهرستِ آخر، تنها ساختاری است که دارم و چون بعد از نوشتن ساخته میشود، وقتی را نمیگیرد که باید صرف نوشتن میشد.
جستوجو. این واقعاً از دست میرود و بهانهای هم برایش ندارم. اگر یادداشتی از هشت ماه پیش بخواهم، باید ورق بزنم و گاهی پیدا نمیکنم.
ولی در عمل تقریباً هیچوقت دنبال یادداشت قدیمی نمیگردم. ارزش نوشتن برای من در خود نوشتن بوده، نه در بازخوانی. شاید برای شما فرق کند — آن وقت این نوشته به دردتان نمیخورد و یکی از همان شش اپ گزینهٔ بهتری است.